هفت جا، نفس خويش را حقير ديدم:
نخست، وقتی ديدمش كه به پستی تن می داد تا بلندی يابد.
دوم، آن گاه كه در برابر از پا افتادگان ،می پريد.
سوم، آن گاه كه ميان آسانی و دشوار مختار شد و آسان را بر گزيد.
چهارم، آن گاه كه گناهی مرتكب شد و با ياد آوری اين كه ديگران نيز همچون او دست به گناه می زنند،خود را دلداری داد.
پنجم، آن گاه كه از ناچاری، تحميل شده ای را پذيرفت و شكيبايی اش را ناشی از توانايی دانست.
ششم، آن گاه كه زشتی چهره ای را نكوهـش كرد، حال آن يكی از نقاب های خودش بود.
هفتم، آن گاه كه آوای ثنا سر داد و آن را فضيلت پنداشت.
(جبران خليل جبران) از وب نوشت یک آسمانی